Over ‘nooit genoeg’

Vroeger op de kleuterschool las ik een kinderboek over een rupsje dat nooit genoeg gegeten had. Doordat hij zo veel at, kon hij uiteindelijk ontpoppen tot een vlinder.

Het afgelopen jaar, of misschien al wel langer, maar niet zo bewust, heb ik last van het gevoel dat ik nooit ‘genoeg’ doe.

Voorbeeld: het afgelopen half jaar heb ik al mijn energie gestoken in een hele zware baan, een pittige studie, een huishouden, een sociaal leven. Om even bij te komen van dit pittige half jaar en om me voor te bereiden op een verhuizing en een nieuwe baan, heb ik mezelf een maand vakantie kado gedaan. En nu die vakantie begonnen is, al halverwege zelfs, kost het me de grootste moeite om mezelf even echt ‘vrij’ te geven. Want er moet nog een huis worden gevonden, de onderhandelingen met mijn toekomstige werkgever zijn nog niet rond, er moet nodig achterstallige studie worden ingehaald, de koelkast is helaas weer leeg, en er liggen nog zo veel kleine en grote klussen te wachten waar ik de afgelopen tijd niet aan toe kwam omdat ik steeds zo moe was aan het einde van de dag (goh). En oja, ik was ook al een tijdje van plan om weer eens een reis te maken, dus dat zou ik eigenlijk ook nog moeten doen deze maand, want wanneer komt het daar anders weer eens van?

Maar het enige waar ik op dit moment eigenlijk behoefte aan heb, is NIKS. Niks doen, niks willen, niks hoeven, niet naar de supermarkt, niet aan lichaamsbeweging doen omdat het zo gezond is, niet naar buiten, niet studeren, geen muziek maken, niks. En voilà, niets houdt me tegen want ik heb VAKANTIE! En dat betekent dat ik de totale vrijheid heb om even lekker in deze toestand te gaan hangen tot er vanzelf weer zin komt om dingen te gaan doen. Mijn ervaring is dat dit na een tijdje ook echt vanzelf weer gebeurt.

Maar guttogut, wat kan ik mezelf er goed van weerhouden om gewoon van die ‘relaxstand’ te genieten. Want het gestresste bandje met alles wat ik nog te doen heb en met alles wat ik beter zou kunnen doen dan gewoon even niks doen, draait gewoon door in mijn hoofd. En geloof me, de afgelopen 2 weken vakantie heb ik bij elkaar opgeteld maar weinig dagen helemaal stil gezeten. De meeste dagen was er wel iets te doen, vaak iets spannends, zoals een lastig telefoontje of een lange autorit naar studie of ergens anders heen, soms iets ontspannends, zoals meditatie of een etentje met vrienden, kortom, altijd wel ‘iets’.

Nou heb ik gisteren besloten om, na de zoveelste dag waarop ik vond dat ik iets belangrijks te doen had, even niks ‘belangrijks’ meer te doen. Dat is redelijk goed gelukt, ware het niet dat ik toch nog met spanning op 2 telefoontjes zat te wachten, waarvan er helaas 1 is uitgebleven, wat betekent dat ik die spanning toch nog even over het weekend heen moet tillen (zelf bellen was geen optie, anders had ik dat natuurlijk wel gedaan). Dus toch weer niet helemaal een ‘lege’ dag. Vandaag volgt een hernieuwde poging. Gelukkig eet ik vanavond bij een vriendin waardoor ik het boodschappen doen nog een dagje kan uitstellen. Oja, eten bij een vriendin is ook ‘iets’. Damn, weer niet gelukt. Het scheelt wel dat ik hier zelf voor kies en er naar uit kijk, het is niet iets dat ‘moet’ of waar ik hoef te ‘presteren’.

Hoe moeilijk is het om echt helemaal niks te doen? Bijna onmogelijk, lijkt het. En toch ga ik het blijven proberen. Want hoewel mijn hoofd mij zo vaak anders vertelt, geeft mijn lichaam mij regelmatig boodschappen dat het genoeg heeft gedaan. Door pijntjes, spanning, vermoeidheid, geen zin meer hebben om iets te doen. En ik weet dat het niet luisteren naar die boodschappen wel even vol te houden is, maar niet lang.

Dus vertel ik mezelf morgen opnieuw dat ik voor deze week genoeg heb gedaan. En over 2 weken, als ik aan mijn nieuwe baan begin, hoop ik dat ik aan het einde van mijn werkdagen mezelf een beetje het gevoel kan geven dat ik genoeg heb gedaan, en dat ik ook nog wat energie over mag houden voor mezelf.

De andere kant van de medaille is dat Rupsje Nooitgenoeg nooit een vlinder was geworden, als hij niet zo veel had gegeten. De mooie kant van het ‘nooit genoeg’-idee is dat ik continu bezig ben met leren en ontwikkelen, zodat ik me kan ontpoppen tot iemand op wie ik trots kan zijn. Maar er is niks mis met af en toe een pauze of een dagje ‘vasten’ en ‘gewoon’ trots te kunnen zijn op wie ik nu al ben.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s