I’ll sleep when I’m dead

Wat maakt het zo aantrekkelijk om het ‘druk’ te hebben? Iedereen heeft het de hele tijd maar druk, zo lijkt het. Klagen dat we het te druk hebben en nauwelijks tijd kunnen maken voor onszelf lijkt de norm. Ook ik maak me er regelmatig schuldig aan. Tot het moment dat ik mezelf weer tegenkom en moet constateren dat de spanning zo hoog is opgelopen dat ik even moet terugschakelen. Dat ik afspraken moet afzeggen en weer meer rust en ruimte aan mezelf moet geven. De prijs die ik hiervoor betaal is een gevoel van tekortschieten voor de ander. Jammer.

Wat maakt dat ik me eens in de zoveel tijd weer zo laat opjagen dat ik weer dit stapje terug moet doen? Wat drijft mij om mezelf al die drukte aan te doen? En is die drukte echt wat ik wil?

Zou het iets te maken met het gevoel dat het leven zo snel voorbij kan zijn, waardoor we onze agenda maar zo vol mogelijk proppen om onszelf het idee te geven dat we ‘alles uit het leven halen wat erin zit’? Jon Bon Jovi schreef hier een liedje over.

Of zou die drukte ook een vlucht kunnen zijn? Een vlucht voor zaken die we liever niet onder ogen willen komen? Die zodra we stilvallen onze aandacht vragen, waardoor we niet weten hoe snel we afleiding moeten zoeken in alles wat maar voorhanden is om maar niet geconfronteerd te worden met wat we liever niet van onszelf willen weten?

En ja, er zijn ook gewoon heel veel leuke dingen te doen. Zo veel, dat je die niet allemaal in het tijdsbestek van 1 leven voor elkaar krijgt. Dus dan kun je ook maar beter niet proberen om ze allemaal te doen. ‘In die beschränkung zeigt sich erst die meister.’ Less is more.

Maar hoe maak je keuzes in wat wel belangrijk is om te doen en wat niet? Helpt het daarvoor niet juíst om stil te staan en in alle rust te bekijken wat op dat moment belangrijk is? Of een cursus ‘nee’-zeggen? Is dat het? Vinden we het zo moeilijk om ‘de ander’ teleur te stellen dat we maar zonder nadenken alles aanpakken wat er op ons pad komt?

Hoe dan ook, of we er nu zelf af en toe voor kiezen om stil te staan of dat we wachten tot we een denkbeeldige muur tegekomen waardoor we vanzelf gedwongen worden om stil te staan en te kiezen voor een andere richting, af en toe rust nemen lijkt onvermijdelijk nodig. De vraag is hoe lang het de volgende keer gaat duren voordat we onszelf dit herinneren en er gehoor aan geven, of dat we wachten op de volgende ‘muur’.

Het boekje op de foto, geschreven door de boeddhistische monnik Haemin Sunim is voor mij een mooi hulpmiddel om even stil te staan. Wat doe jij om stil te staan en tijd te nemen voor jezelf?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s