Over leegte, ‘verstandige’ loopbaankeuzes, ambitieuze kinderwensen en bloed dat kruipt waar het niet gaan kan

Soms is het leeg van binnen. Geen woorden, geen stukjes om te schrijven. Soms maken ‘overkookmomenten’ (heel veel te doen hebben of veel/grote emoties te ervaren) dat ik letterlijk overloop van de inspiratie en de woorden. De laatste maanden was het andersom. De overkookmomenten waren volop aanwezig maar er vormden zich niet meer spontaan ‘stukjes’ in mijn hoofd. Mijn hoofd was wel vol, maar er kwam weinig uit behalve wat écht nodig was om te doen wat ik dagelijks moest doen. Noem je zoiets een ‘writer’s block’?

Er hebben zich intussen wel hele andere, concrete, dingen in mijn leven ‘gevormd’: een nieuwe baan sinds februari en een nieuwe opleiding vanaf september van dit jaar. Vanaf dat moment zal ik in 2,5 jaar tijd parttime worden opgeleid tot muziektherapeut, als alles volgens plan verloopt. Het voelt nog wat onwerkelijk. Ik en een creatieve wending in mijn loopbaan? Gaan doen wat ik het liefste wil doen? Kan dat wel? Mag dat wel?

Als puber droomde ik van een zangcarrière en van de toneelschool en actrice worden. Praktische bezwaren (‘het is heel moeilijk om je brood ermee te verdienen, dan moet je echt heel veel talent hebben’) hebben me ervan weerhouden om daar toen echt werk van te maken. Ik koos voor de veilige weg van een studie geneeskunde en het daarnaast uitleven van mijn passies in mijn vrije tijd door bij een studenten-muziekvereniging te gaan, mee te doen aan toneelcursussen, lid te worden van een theatergezelschap, te gaan werken in een concertzaal en als vrijwilliger in verschillende theaters en daardoor heel veel naar concerten, theater en dansvoorstellingen te kunnen gaan. Mijn vrienden vergaten wel eens wat ik ook alweer studeerde. Ik had het eigenlijk nooit over mijn studie.
Niet dat ik ongemotiveerd was daarvoor, dan had ik het nooit gered om de lange weg af te leggen die een geneeskundestudent te gaan heeft alvorens de titel ‘arts’ te mogen dragen. Ik wilde psychiater worden en had heel precies afgewogen dat dat het beste bij mij zou passen gelet op waar ik goed in was op school en wat ik interessant vond. Alpha, gamma en bètavakken gingen mij goed af. Geschiedenis, aardrijkskunde en economie interesseerden mij niet zo maar die had je ook niet nodig voor de meeste studies. Die liet ik dus zo snel mogelijk vallen. Het brede vakkenpakket dat overbleef had enerzijds grote voordelen, aangezien ik hierdoor bijna alle studies kon kiezen die ik maar wilde. Anderzijds werd de keuze er niet per se makkelijker op. Bewust had ik mijn vakkenpakket zo gekozen omdat ik nog geen idee wat ik wilde worden later. Afgezien dan van de kleinemeisjesplannen; kapster (ik vond met haar bezig zijn ge-wel-dig), stewardess (dat klonk zo mooi) en maatschappelijk werkster (dat klonk zo interessant). Dus psychiater werd het plan. De bèta en alpha kennis kon ik goed gebruiken voor de studie geneeskunde en de gamma/sociale/psychologische interesse zou ik daarna helemaal kwijt kunnen in het werk met de patiënten.

Wat ik helemaal over het hoofd had gezien bij de keuze van deze richting voor mijn loopbaan was dat ik als kind en later ook als puber altijd al het liefste aan het zingen was, toneelstukjes speelde (met en zonder publiek), fantasieverhalen verzon over gevaarlijke verre reizen op zee, ‘radio-opnames’ maakte en zelfs aan de ‘productie’ begon van een film inclusief ‘soundtrack’ met mijn beste vriendin, geïnspireerd op een film die we kort daarvoor samen hadden gezien bij het Cinekid festival in Den Haag: Het Zakmes met Olivier Tuinier. De ‘werktitel’ van onze variant was Het Poesje, over twee beste vriendinnen waarvan er eentje ging verhuizen. Haar kat raakte kwijt tijdens de verhuizing en door de zoektocht naar de kat die de twee meisjes samen ondernamen bleven ze verbonden. Overigens was dit ook onze situatie in de realiteit geweest, afgezien van de kat, realiseer ik me nu eigenlijk pas. Het project is helaas blijven steken bij een half af script, een cassettebandje met ‘composities’ ingespeeld met keyboard en zang en enkele video-opnames. De cast bestaande uit onszelf, onze ouders en enkele welwillende buren hadden we al geregeld en de brief naar de VPRO met de vraag of ze onze film zouden willen uitzenden was ook al verzonden. Op onze brief hadden hadden we trouwens netjes antwoord gekregen, iets in de trant van dat ze benieuwd waren naar het eindresultaat en dat we dan vooral nog eens van ons moesten laten horen. Maar helaas versloften de ambities om onduidelijke redenen en zijn de filmplannen bij plannen en een enthousiast en ambitieus begin gebleven. Voor zolang het duurde was het wel een fantastisch leuke hobby en droom.

Op de middelbare school ontdekte ik het plezier en de kick van het spelen en zingen in schooltoneelstukken en liep ik samen met mijn toenmalige beste vriendinnetje tweestemmig zingend door de gangen van de school op muziek van The Cranberries. En onze klas/schoolgenoten wilden het nog horen ook! Een paar leraren die mij zo bezig hadden gezien met toneel en met zingen waren dan ook verbaasd over mijn uiteindelijke keuze voor geneeskunde. Voor hen lag het kennelijk voor de hand dat ik meer zou gaan doen met mijn creatieve interesses en, blijkbaar ook, talent. Maar ik had mijn besluit al genomen. Leuke dingen doen kon altijd nog. Er moest worden ‘gewerkt’. En zo werd ik dus ‘dokter Eva’ na een paar omwegen en periodes van twijfel. En ben ik daarnaast steeds blijven doen wat ik het liefste doe: zingen, dansen, (toneel)spelen. Met een paar kortstondige uitstapjes naar de cello, de piano (waar ik destijds meer tijd in gestoken heb om het ding van plek naar plek naar plek te verhuizen, dan dat ik er daadwerkelijk op heb gespeeld 💪🏼😆) viool en gitaar.

Mijn ambitie om films te maken is er nog steeds, hoewel dit best wel ver af ligt (of misschien ook weer niet helemaal) van wat ik de afgelopen jaren heb gedaan. Wie weet vindt die wens ook zijn weg nog wel. Maar eerst ga ik dus leren om mensen te helpen die moeite hebben om zich verbaal uit te drukken om verschillende redenen (autisme, dementie, verstandelijke beperking), maar ook mensen die verbaal (meer dan) prima functioneren maar die niet of moeilijk in staat zijn om bij hun gevoel te komen.

Ik ben benieuwd.

Advertenties

Een gedachte over “Over leegte, ‘verstandige’ loopbaankeuzes, ambitieuze kinderwensen en bloed dat kruipt waar het niet gaan kan

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s