Leunen

Mag ik even op je leunen?

Niet dat je mijn leven over hoeft te nemen, niet dat ik wil worden zoals jij, of in je schaduw wil staan.

Ik kan het best zelf.

Maar als ik op jou zou mogen leunen, zo lang als nodig is, hoef ik mijn zwaarte even niet te voelen. Zwaarte van gedachten, eenzaamheid, verdriet. Frustratie. Al die dingen die ‘gewoon’ bij het leven horen, die iedereen heeft. Die iedereen zelf moet dragen. Maar soms, als het even teveel wordt, draagt het beter samen dan alleen.

En als je wilt en durft, leun jij dan ook op mij?

Advertenties

Een gedachte over “Leunen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s