Waar de rest begon

Pleidooi voor een blijvende jeugd

Wende zong jaren geleden in een muziektheatervoorstelling een nummer over opgroeien, ‘Waar de rest begon’. Dit lied ging terug naar het naïeve, speelse, nieuwsgierige en onbevangene van een ogenschijnlijk onbezorgde jeugd.
Ik vond de tekst heel herkenbaar, het confronteerde me met dat wat ik in mijn volwassen leven zo graag wilde behouden, het kind in mezelf. De verantwoordelijkheden en verwachtingen die horen bij volwassenheid, het karakter van mijn werk en de gebeurtenissen in de wereld stellen dit de laatste tijd wel erg op de proef. Het kind in mij wil soms heel graag wegrennen en zich verstoppen voor de narigheid in de wereld en voor de enorme verantwoordelijkheid die bij het volwassen leven lijkt te horen.

Wanneer ben je volwassen? Is dat wanneer je het kind in jezelf hebt bedwongen en je alleen nog maar verantwoordelijk gedrag tentoonspreidt? Wat mij betreft moet het mogelijk zijn om verantwoordelijkheid af te wisselen met een zekere speelsheid, in wat voor vorm dan ook. Sterker nog, ik zie het als een voorwaarde om op een prettige en gezonde manier oud te worden. Het doet me een beetje verdriet als ik mensen tegenkom die afscheid lijken te hebben genomen van hun natuurlijke speelsheid en nieuwsgierigheid, of hier misschien door omstandigheden nooit of heel weinig ruimte voor hebben gehad.

Ondanks mijn goede voornemen zijn er helaas periodes wanneer het voor mij ook lastiger blijkt om ruimte te geven aan speelsheid en nieuwsgierigheid. Hoe meer verantwoordelijkheid ik voel en hoe meer serieuze, nare dingen er in de wereld om me heen gebeuren, hoe moeilijker het me lukt om naar het kind in mezelf te luisteren, het de ruimte te geven en gerust te stellen. Hoe stel je gerust als je geen afname ziet in de nare dingen die gebeuren, eerder een toename? Hoe stel je gerust als er steeds meer realiteit tot je doordringt? Een rauwe, oneerlijke, lelijke realiteit die in schril contrast staat met hoe je zou willen dat de wereld eruit zou zien en/of hoe je vroeger dacht dat de wereld eruit zag. Hoe geef je ruimte als je klem lijkt te zitten tussen verleden en toekomst en het heden je vooral angst inboezemt?

Nou zie ik gelukkig naast de kleine en grote ellende in de wereld ook schoonheid en positieve vooruitgang; maatschappelijke intiatieven, kunstprojecten en verhalen vol liefde, positiviteit en idealisme. Dat geeft weer vertrouwen en tegenwicht tegen de zwaarte van het bestaan. Het wordt hoe langer hoe belangrijker voor me om deze initiatieven en stromingen te zien, om een gezonde balans te houden tussen zwaarte en lichtheid.

Met de kennis van een 35-jarige zal ik nooit meer terug kunnen naar hoe dat kind destijds tegen de wereld aan keek. Maar ik vang er gelukkig nog wel af en toe een glimp van op. Ik hoop dat ik dit kan blijven doen. En dat ik mensen blijf ontmoeten die dit onbevangen, speelse stuk van zichzelf ook hebben kunnen bewaren. Het maakt het leven en de wereld mooier en lichter.

Waar ‘de rest’ begon hoeft de jeugd niet te eindigen. Wij volwassenen zijn verantwoordelijk voor de (fysieke en emotionele) veiligheid van onze kinderen (en van onszelf). Laten we voor onze kinderen ook het recht beschermen om te spelen, onbevangen en naïef te zijn. Als wij dat niet doen, krijgen ze die kans namelijk nooit meer, eenmaal volwassen. Laat hun pad ontstaan onder hun stappen en laten wij onszelf die ruimte ook blijven geven. Een betere wereld begint bij onszelf, maar misschien nog wel meer bij een kind.

Hier de link naar het nummer Waar de rest begon.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s